วันที่โลกยังอยู่ใต้เท้า

ปี 2189

ในเช้าวันนั้น โลกยังดูเหมือนเดิม

จากหน้าต่างกระจกของอาคารปฏิบัติการ เส้นขอบฟ้าถูกกลืนด้วยหมอกบางเหนือเมืองที่กำลังตื่น แสงอาทิตย์แรกสะท้อนกับผนังอาคารและแผงรับพลังงานที่เรียงตัวอยู่บนหลังคาเป็นผืนยาว

ไม่มีอะไรในภาพนั้นบอกว่ามนุษย์กำลังจะส่งยานออกไปไกลกว่าที่คนรุ่นก่อนเคยทำเป็นเรื่องปกติ

ไม่มีเสียงนับถอยหลัง ไม่มีผู้คนยืนเรียงกันเป็นร้อยเพื่อมองท้องฟ้า มีเพียงเจ้าหน้าที่ไม่กี่คนเดินผ่านทางเดินเงียบ ๆ พร้อมแก้วกาแฟ และจอประชาสัมพันธ์ที่กำลังแสดงตารางการขนส่งในวันนี้

สำหรับโลก ชีวิตยังดำเนินต่อไปตามปกติ

สำหรับคนเจ็ดคนในอาคารนี้ มันคือวันสุดท้ายที่คำว่า "กลับบ้าน" ยังหมายถึงสถานที่เดียวกันสำหรับทุกคน

นที สุธรรม ยืนอยู่ใต้โครงสร้างโลหะขนาดใหญ่ในโรงเก็บยาน มือข้างหนึ่งถือแท็บเล็ต อีกข้างแตะขอบแผ่นป้องกันที่เปิดออกจากตัวถัง

"ใครเป็นคนปิดแผงนี้"

เสียงหนึ่งดังมาจากอีกฝั่งของเครื่องยนต์

"ช่างเวรเมื่อคืน"

นทีเงยหน้า ภาคิน วาตานาเบะ กำลังเดินออกมาจากช่องตรวจสอบด้านล่างของยาน มือทั้งสองเปื้อนคราบวัสดุซีลสีเทา

"แล้วมันปิดแน่นไหม"

"แน่น"

"แน่นแบบไหน"

ภาคินมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง

"แน่นแบบที่ยังไม่หลุด"

นทีหัวเราะเบา ๆ

"คำตอบแบบนี้กูไม่เอา"

"งั้นมึงตรวจเอง"

"กูกำลังจะตรวจ"

ทั้งสองหันกลับไปมองยานที่จอดนิ่งอยู่ตรงหน้า

HELIOS ไม่ได้มีรูปร่างเหมือนยานในภาพโฆษณาสำหรับคนทั่วไป ไม่มีปีกกว้าง ไม่มีหน้าต่างขนาดใหญ่ ไม่มีส่วนใดที่ออกแบบมาเพื่อให้มันดูสวยเมื่อมองจากระยะไกล

มันถูกสร้างมาเพื่อทำงาน

โครงสร้างหลักทอดยาวเป็นแกนกลาง มีโมดูลต่าง ๆ ต่อเชื่อมอยู่ตามตำแหน่งที่จำเป็น หม้อน้ำระบายความร้อนพับเก็บอยู่กับโครงสร้างในระหว่างภาคพื้นดิน และระบบขับเคลื่อนถูกแยกออกจากพื้นที่ใช้ชีวิตอย่างชัดเจน

มันดูเหมือนเครื่องจักรที่ถูกออกแบบโดยคนซึ่งไม่เชื่อว่าอวกาศจะให้อภัยความผิดพลาด

นทีชอบแบบนั้น

เขาแตะหน้าจอ

"อุณหภูมิระบบขับเคลื่อนหลัก"

เสียงจากระบบภายในยานตอบกลับ

"ปกติ"

"แรงดันวงจรระบายความร้อน?"

"อยู่ในช่วงตรวจรับ"

นทีเงยหน้าขึ้น

"โอไรออน"

"รับทราบ"

"รายงานเฉพาะค่าที่อยู่นอกช่วง"

มีช่วงเงียบสั้น ๆ

"ปัจจุบันไม่มีค่าที่อยู่นอกช่วงตรวจรับ"

"ดี"

ภาคินเดินผ่านเขาไป

"มึงคุยกับยานเหมือนคุยกับช่างใหม่"

"ช่างใหม่ยังเถียงกูได้"

"โอไรออนไม่เถียง?"

"ยัง"

ภาคินหัวเราะ

ไม่มีใครพูดต่อ

อีกส่วนหนึ่งของอาคาร ริน เคสเลอร์ นั่งอยู่หน้าชุดจอสามจอที่แสดงเส้นทางของ HELIOS

เธอไม่ได้มองเส้นทางหลัก เธอกำลังดูเส้นทางสำรอง

เส้นหนึ่งถูกสร้างจากข้อมูลวงโคจรที่ผ่านการตรวจสอบแล้ว อีกเส้นมาจากแบบจำลองสภาพแวดล้อมล่าสุด และเส้นที่สามเป็นกรณีที่เธอไม่อยากใช้เลยตั้งแต่แรก

แต่เธอยังคงเปิดมันไว้

เพราะงานของเธอไม่ใช่การหาคำตอบที่สวยที่สุด

งานของเธอคือการรู้ว่า ถ้าคำตอบแรกผิด จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

รินขยายภาพช่วงต้นของเส้นทาง

"ไม่"

เธอพูดเบา ๆ แล้วเลื่อนข้อมูลย้อนหลัง

ค่าหนึ่งต่างจากแบบจำลองเดิมเพียงเล็กน้อย เล็กจนคนทั่วไปมองไม่เห็นความสำคัญ และเล็กจนไม่มีเหตุผลพอจะเรียกว่าเป็นปัญหา

แต่สำหรับริน ความคลาดเคลื่อนที่เกิดขึ้นในตำแหน่งที่ไม่ควรเกิดก็ยังเป็นความคลาดเคลื่อน

เธอเปิดบันทึกอีกชุด ค่ากลับมาอยู่ในช่วงเดิม

รินนิ่งไป

จากนั้นจึงบันทึกหมายเหตุสั้น ๆ

ตรวจสอบกับข้อมูลสถานีภาคพื้นดินอีกครั้ง

เธอยังไม่ได้แจ้งใคร ไม่ใช่เพราะมันเป็นความลับ แต่เพราะยังไม่มีอะไรให้แจ้ง

อย่างน้อยในตอนนี้

ลลิตา ราว ยืนอยู่หน้าห้องวิเคราะห์ตัวอย่างและภาพสำรวจ เธอเลื่อนภาพพื้นผิวของดาวเคราะห์สองชุดมาไว้ข้างกัน

ข้อมูลมาจากคนละช่วงเวลา คนละเครื่องมือ และคนละตำแหน่ง

สิ่งที่เหมือนกันมีน้อย สิ่งที่ต่างกันมีมาก

"ยังไม่นอนอีกเหรอ"

เสียงของศศิ เบนเน็ตต์ดังขึ้นด้านหลัง

ลลิตาหันกลับมา

"เมื่อคืนได้นอน"

ศศิมองเธอ

"สามชั่วโมงไม่เรียกว่านอน"

"ร่างกายยังทำงาน"

"นั่นไม่ใช่คำตอบ"

ลลิตายิ้มบาง ๆ

"หมอทุกคนพูดแบบนี้หรือเปล่า"

"เฉพาะกับคนที่ชอบใช้ข้อมูลผิดชุดมาหลอกตัวเอง"

ศศิเดินเข้ามาใกล้แล้วมองภาพบนจอ

"นี่อะไร"

"ข้อมูลสภาพแวดล้อมจากสถานีสำรวจ"

"มันเกี่ยวกับภารกิจเรา?"

"ยังไม่รู้"

ศศิพยักหน้า คำตอบนั้นทำให้เธอพอใจมากกว่าคำตอบที่มั่นใจเกินไป

"งั้นอย่าเพิ่งพยายามให้มันเกี่ยว"

ลลิตาหันกลับไปมองจอ

"กำลังคิดเหมือนกัน"

มารา โอคาฟอร์ อยู่ในห้องสื่อสารที่เงียบจนได้ยินเสียงพัดลมระบายความร้อนของอุปกรณ์

เธอกำลังตรวจเส้นทางข้อมูลระหว่างระบบภาคพื้นดินกับสถานีตรวจวัดหลายแห่ง

บนหน้าจอมีข้อมูลหลายชั้นซ้อนกัน ต้นทาง เวลาส่ง เวลารับ การแก้ความผิดพลาด การบีบอัด และการแปลงข้อมูลก่อนเข้าสู่ระบบวิเคราะห์

มาราไม่ได้สนใจตัวเลขที่ผิดปกติเป็นพิเศษ

เธอสนใจตัวเลขที่ "ปกติเกินไป"

เสียงแจ้งเตือนเล็ก ๆ ดังขึ้น

แพ็กเก็ตข้อมูลชุดหนึ่งมาถึงช้ากว่าที่คาดไว้เพียงเล็กน้อย

มาราตรวจเส้นทาง

ไม่มีความเสียหาย ไม่มีการสูญหาย ไม่มีการส่งซ้ำ

เธอเปิดเวลาต้นทางอีกครั้ง แล้วตรวจนาฬิกาของระบบ

ตรงกัน

"แปลก"

เธอพูดกับตัวเอง ก่อนจะปิดหน้าต่างนั้น

เธอไม่ได้ลบข้อมูล

แค่เก็บไว้

ในพื้นที่พักลูกเรือ โคดะนอนอยู่ใต้โต๊ะ

มันเป็นสุนัขขนาดกลาง ขนสีเข้ม และมีนิสัยอย่างหนึ่งที่คนบนยานรู้ดี

มันจะไม่ขยับถ้าไม่มีเหตุผล

ยกเว้นตอนที่ได้ยินเสียงเปิดถุงอาหาร

ประตูเปิด

ธาม รัตนากร เดินเข้ามา

โคดะลืมตาข้างหนึ่ง

ธามหยุด

"มึงรู้อยู่แล้วว่ากูไม่มีอะไรให้"

โคดะมองเขา

ธามมองกลับ

เงียบกันอยู่สองวินาที

โคดะหลับตาต่อ

"ดี"

ธามเดินผ่านไป

เสียงจากด้านนอกดังขึ้น

"ธาม"

เขาหันกลับ รินยืนอยู่หน้าประตู

"ประชุมอีกยี่สิบนาที"

"รู้แล้ว"

"มึงยังไม่ได้กิน"

ธามมองนาฬิกา

"เดี๋ยวกิน"

รินมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง

"ทุกคนพูดว่าเดี๋ยว"

แล้วเดินออกไป

ธามถอนหายใจ

โคดะยังนอนอยู่ใต้โต๊ะ

"มึงไม่ช่วยกูเลย"

หางของมันขยับหนึ่งครั้ง

ธามเดินออกจากห้อง

ห้องประชุมไม่ได้ใหญ่ โต๊ะตรงกลางรองรับคนไม่กี่คน จอหลักติดอยู่กับผนังด้านหน้า และด้านหลังเป็นกระจกที่มองเห็นโรงเก็บยาน

ทั้งเจ็ดคนทยอยเข้ามา

นทีนั่งลงพร้อมแท็บเล็ต ภาคินวางถุงมือไว้ข้างตัว ลลิตาถือแก้วน้ำ ศศินั่งฝั่งตรงข้าม มาราเปิดข้อมูลของตัวเอง และรินยืนอยู่หน้าจอ

ธามเป็นคนสุดท้ายที่เข้ามา

"เริ่มเลย"

รินเปิดภาพแรก

มันไม่ใช่ภาพดาวเคราะห์ ไม่ใช่ภาพยาน

เป็นกราฟ

เส้นหลายเส้นทอดผ่านช่วงเวลาหลายเดือน

"นี่คือข้อมูลจากระบบอ้างอิงการนำทางและสถานีวัดสภาพแวดล้อมหลายจุด"

นทีเอนตัวไปข้างหน้า

"ตัวไหนผิด"

"ยังตอบไม่ได้"

"งั้นเราออกเดินทางเพราะอะไร"

รินมองเขา

"เพราะมันไม่ใช่ตัวเดียว"

กราฟถูกขยาย

"ถ้าเป็นปัญหาของเครื่องมือหนึ่งตัว เราตัดทิ้งได้"

เธอเปลี่ยนภาพ

"ถ้าเป็นปัญหาของสถานีหนึ่งสถานี เราตรวจสถานีนั้น"

ภาพเปลี่ยนอีกครั้ง

"แต่ตอนนี้ค่าที่ไม่ตรงกันเกิดจากหลายระบบที่แยกจากกัน"

มาราพูดขึ้น

"และบางชุดไม่ได้ผิดในแบบเดียวกัน"

นทีหันไปหาเธอ

"หมายถึง?"

"บางระบบรายงานค่าตรงกันในช่วงหนึ่ง แล้วคลาดกันในอีกช่วงหนึ่ง"

"สัญญาณ?"

"ไม่ใช่"

"เวลา?"

"ตรวจแล้ว"

รินพยักหน้า

"ฉันตรวจแล้วเหมือนกัน"

ห้องเงียบ

ธามมองกราฟ

"ระดับความคลาดเคลื่อน"

"ไม่มากพอจะทำให้ระบบล่ม" รินตอบ "แต่ไม่เล็กพอที่จะปล่อยผ่าน"

ลลิตาวางแก้วน้ำ

"มีผลกับภารกิจยังไง"

รินเปลี่ยนเป็นภาพเส้นทาง

"ถ้าเรายอมรับค่าชุดใหม่เป็นค่าที่ถูกต้องทั้งหมด เส้นทางคำนวณจะเปลี่ยน"

นทีถามทันที

"มากแค่ไหน"

"ในช่วงแรกไม่มาก"

"ช่วงหลัง?"

รินเงียบไปครู่หนึ่ง

"ยังไม่รู้"

นั่นทำให้ทุกคนเงียบกว่าเดิม

ธามถาม

"แล้วทำไมต้องส่งคนไป"

มาราตอบก่อนริน

"เพราะข้อมูลที่เรามีตอนนี้บอกได้แค่ว่าเครื่องมือเห็นอะไรบางอย่าง แต่ยังบอกไม่ได้ว่ามันเกิดจากเครื่องมือ สภาพแวดล้อม หรือการประมวลผล"

ลลิตาเสริม

"และเราต้องเทียบกับสภาพจริง"

นทีพยักหน้า

"ตรวจฮาร์ดแวร์จริง ตรวจเครื่องมือคนละระบบ แล้วเทียบกัน"

ธามมองทุกคน

"จุดหมายแรก?"

รินเลื่อนภาพเส้นทางขึ้นมาอีกครั้ง

"กลุ่มสถานีอ้างอิงในระบบสุริยะชั้นใน เราจะเริ่มจากพื้นที่ที่ข้อมูลหลายระบบเริ่มให้ค่าไม่ตรงกัน"

ธามมองแผนที่

"แล้วเราไปทำอะไรที่นั่น"

รินตอบโดยไม่ละสายตาจากจอ

"ตรวจระบบจริง เทียบเครื่องมือกับสภาพแวดล้อมจริง แล้วหาว่าความคลาดเคลื่อนเริ่มจากตรงไหน"

ธามพยักหน้า

"นี่คือภารกิจของเรา"

ไม่มีใครตอบ เพราะทุกคนรู้ว่าเขาไม่ได้กำลังถาม

"เราไม่ได้ออกไปเพื่อค้นหาสิ่งลึกลับ" ธามพูดต่อ "เราออกไปตรวจระบบที่เริ่มให้คำตอบไม่ตรงกัน"

เขาหยุด

"ถ้ามันเป็นความผิดพลาดของเครื่องมือ เราจะหาว่าเครื่องมือไหนผิด"

รินมองเส้นทางบนจอ

"ถ้ามันไม่ใช่ล่ะ"

ธามไม่ได้ตอบทันที

ธามสบตาเธออยู่ครู่หนึ่ง

"งั้นเราจะหาว่ามันคืออะไร"

ไม่มีการเร่งเสียง ไม่มีคำปลอบใจ และไม่มีใครในห้องเข้าใจประโยคนั้นเหมือนเป็นคำตอบง่าย ๆ

หลังประชุม ห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง

แต่คราวนี้ทุกคนมีงานของตัวเอง

นทีกลับไปที่ HELIOS

รินตรวจเส้นทางซ้ำ

มาราไล่ตรวจระบบสื่อสารตั้งแต่ต้นทาง

ลลิตากลับไปที่ข้อมูลสภาพแวดล้อม

ศศิตรวจสถานะร่างกายของลูกเรือ

ภาคินตรวจอุปกรณ์ EVA

ธามเดินตรวจทุกพื้นที่ด้วยตัวเอง

ไม่ใช่เพราะเขาไม่ไว้ใจใคร

แต่เพราะอีกไม่กี่วันข้างหน้า ความผิดพลาดเล็ก ๆ บนโลกจะกลายเป็นปัญหาที่ไม่มีใครเดินออกจากยานไปซื้ออะไหล่ได้

ที่ท้ายโรงเก็บยาน โคดะเดินตามธามมาช้า ๆ

มันหยุดใต้เงาของ HELIOS แล้วเงยหน้ามองโครงสร้างขนาดใหญ่เหนือหัว

ธามก้มมองมัน

"ไม่ชอบเหรอ"

โคดะนั่งลง

ธามมองยาน

"กูก็ยังไม่แน่ใจ"

คืนนั้น เมืองยังสว่างเหมือนเดิม

คนหลายล้านคนกลับบ้าน กินข้าว ดูข่าว เล่นเกม ทะเลาะกันเรื่องเดิม ๆ และวางแผนวันพรุ่งนี้

ไม่มีใครรู้ว่าบนชั้นสูงของอาคารแห่งหนึ่ง มีคนเจ็ดคนกำลังตรวจสอบเส้นทางที่จะพาพวกเขาออกไปจากโลก

บนจอของริน เส้นทางหลักยังคงเป็นเส้นเดิม

เธอเลื่อนดูข้อมูลอีกครั้งก่อนปิดระบบ

ค่าที่คลาดเคลื่อนยังอยู่

น้อยมาก

แทบไม่มีความหมาย

แต่เมื่อเธอซ้อนข้อมูลของสองสถานีเข้าด้วยกัน เธอสังเกตเห็นบางอย่างที่ไม่เข้ากับภาพเดิม

ช่วงเวลาที่ค่าคลาดเคลื่อนเกิดขึ้นไม่ได้กระจายแบบสุ่ม

มันเกิดขึ้นในช่วงที่ใกล้เคียงกัน

รินขมวดคิ้ว

เธอเปิดข้อมูลชุดที่สาม

แล้วชุดที่สี่

เธอไม่พบคำตอบ

พบเพียงรูปแบบเล็ก ๆ ที่ยังไม่มีสิทธิ์เรียกว่ารูปแบบ

รินหยิบปากกาดิจิทัลขึ้นมา

เขียนคำหนึ่งลงในบันทึก

ตรวจซ้ำ

จากนั้นปิดจอ

เพราะพรุ่งนี้ยังมีงานอีกมาก

และในตอนนี้ ไม่มีเหตุผลใดมากพอที่จะทำให้ใครตื่นตระหนก

โลกยังอยู่ใต้เท้า

อย่างน้อยก็ในคืนนี้